Operatie Stories #4: Een ziekte toen ik kind was

Een bezoekje aan mijn oude blog bracht me bij het verhaal van de ziekte die ik had toen ik kind was. Hierdoor dacht ik terug aan de tijd dat ik ziek was en wil deze ervaring graag met jullie delen. Ik vertel hoe ik het heb ervaren (wat ik er nog van weet).

Het verhaal

Ik was nog maar een kind uit groep 8. Opeens voelde ik me een beetje grieperig worden. Ik had ontzettend veel pijn in mijn nek en er verschenen allemaal rode bultjes op mijn lichaam. Daarnaast had ik ook 40 graden koorts en bleef ik maar overgeven. Mijn ouders wilde de huisarts laten komen, maar die zat in bespreking en kon er pas na 1 uur zijn. Mijn vader (zo koppig als hij is) pakte mijn spullen en nam me mee naar de eerste hulp van het ziekenhuis. Ik weet het nog goed. Ik zat op de achterbank van de auto met mijn moeder naast me en een emmer tussen mijn benen.

Ik weet niet meer hoe ik binnen ben gekomen, maar weer wel dat ik werd onderzocht op de eerste hulp. Ik weet ook niet meer hoe ik van de eerste hulp naar mijn kamer ben gekomen. Ik had hersenvliesontsteking en nekkramp. Die dag kreeg ik een ruggenprik. O mijn god, wat deed dat zeer! Ik probeerde me echt onwijs groot te houden en gilde het van binnen uit. Met mijn tanden knarsend ik op elkaar en mijn vuisten gevouwen, zodat ik zo min mogelijk pijn voelde. Vervolgens zei de arts dus tegen mijn ouders dat ik er weinig van voelde en dat dat een slecht teken was. Dit hoorde ik pas later van mijn ouders. Als ik dat had gehoord, had ik mijn ouders meteen gerust kunnen stellen, want ik ging kapot van de pijn! De arts vertelde mijn ouders ook nog dat ze net op tijd waren.
Het bleek dat ik een nekkramp / hersenvliesontsteking had. Een uur later en dan had het te laat kunnen zijn. Ja ja, mijn koppige vader is mijn reddende engel! Hij heeft letterlijk mijn leven gered! Samen met mijn moeder uiteraard 🙂

Verder weet ik nog dat er vaak een vrouw langs kwam. Volgens mij was zij een soort psycholoog. Zij kwam vaak bij me zitten om te kletsen en dan gingen we samen kaartjes maken. Dat vond ik zo leuk!
Wat ik ook nog heel goed weet is dat ik mijn nicht huilend aan mijn bed had staan. “Huh? Het ging toch wel weer goed?” dacht ik. Maar ik gaf nog steeds bloed over.

Volgens mij heb ik nog nooit zoveel potjes gekaart als in die twee weken. Papa was er iedere avond voor een paar potjes pesten. Mijn zusje was er altijd om te spelen. Ze rende en sprong door mijn kamer heen. Gelukkig had ik een eigen kamer, haha!

Na een week in bed gelegen te hebben, mocht ik ook een keer mijn bed uit. Ik zakte per direct door mijn knieën. Ik weet nog precies dat ik dacht “Oh nee, moet ik opnieuw leren lopen?”, haha. Gelukkig liep ik na 10 minuten weer gewoon normaal.

In die tijd weet ik nog goed dat er steeds berichten in de krant stonden van kinderen die dit ook hadden en dit helaas niet hadden overleefd. Ik zie nog zo dat krantenbericht voor me.

Ik heb het gered en allemaal dankzij mijn koppige ouders, haha. ♥

Verder wil ik nog even zeggen, dat ik echt wel weet dat de rest van mijn familie er ook bij was. Ik kan me alleen geen specifieke dingen meer daarvan herinneren.

Ben jij weleens echt ziek geweest?

Volg:
Sylvahna Konter-Mulder

Mijn naam is Sylvahna en ik ben de eigenaar van Sylvahna.nl. Joh! Hier blog ik over alles wat mij interesseert en waar ik blij van word. Mocht je meer van mij willen weten of mij wat willen vragen, dan kan je mij altijd mailen.

Find me on: Twitter | Facebook

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.