Borstverkleining: De operatie

Vandaag is het alweer een week geleden dat ik vanuit het ziekenhuis naar huis mocht. Ik vertel jullie vandaag meer over mijn operatie. Wat ging eraan vooraf, hoe is het gegaan en hoe gingen de momenten erna totdat ik naar huis mocht.

De dag van de operatie

Dinsdag 4 september was mijn grote dag. Om 11:30 uur moest ik mij melden bij de receptie en dan werd ik begeleid naar mijn afdeling en mijn kamer. Daar werden vervolgens wat vragen gesteld of ik nuchter ben gebleven etc. en kreeg ik mijn ziekenhuisbandje om. Toen mocht ik alles uittrekken en me in zo een blauw pakje hijsen tot de chirurg er was. Zij ging mijn nieuwe borsten uittekenen, wat al echt bizar is om te zien!

De operatie zelf

Zo rond 14:00 uur werd ik opgehaald en richting de operatiekamer gereden. Totaal zonder zenuwen. Ik was echt blij dat ik eindelijk werd opgehaald en kon niet wachten tot het zover was! Ik werd eerst voorbereid en kreeg een infuus in. Mijn bloeddruk werd daar ook gemeten. Daar heb ik nog even zenuwachtig wat vragen gesteld over de narcose, omdat ik zelf altijd erg licht slaap en verdovingen ook vaak te licht zijn voor mij. Maar ze gaven aan dat dat op alle mogelijke manieren wel werd getest.

In de operatiekamer moest ik nog wat vragen beantwoorden en de anesthesist die zich voorstelde als “De Verdover” – echt een grapjas was dat – vroeg me een verhaaltje te vertellen over waar ik woonde en waar ik vandaan kwam. Volgens mij ben ik dat verhaaltje begonnen en ben ik gewoon midden in mijn verhaal weggevallen. Zelf vind ik dat best gênant, maar dat zijn hun natuurlijk gewend en dat was juist de reden waarom ze dat deden.

Mij is vertelt dat ik maar een kwartiertje heb uitgeslapen – ik was natuurlijk veel te enthousiast over mijn kleine tietjes – en ik kan me herinneren dat ik heel blij wakker werd en met iedereen wilde praten. Ik heb iedereen aan mijn bed onwijs bedankt. Ja, ik was net een dronken tor in de stad. Heel gezellig, haha. Zo high als ik op dat moment was heb ik direct Sebas opgebeld of hij wilde komen, want ja ik was wakker hoor en ik wilde hem heel graag zien.

Voor mijn gevoel kreeg ik daarna op de uitslaapkamer maar weinig aandacht van de dokters/assistenten/verpleegsters(?) die daar toen waren. Ze hadden met zijn drieën een gesprek over iemand anders die haar toets nog moest halen, maar ze waren er allemaal van overtuigd dat het haar niet ging lukken. HALLO! IK BEN HIER HOOR EN IK BEN WAKKER! Ik heb ze ook gewoon geroepen dat ze wel iemand mochten bellen om mij op te halen. Dat vond ik niet zo netjes. Maar goed.. De verpleegster de mij op kwam halen was echt een schat van een vrouw. Superlief!

“Maar de wc is om de hoek?”

Sebas was er rond 18:00 uur en we gingen even eten, wat kletsen en een beetje tv kijken. Ik heb iedereen zo een beetje gebeld en vond dat ik ook nog even een filmpje op moest nemen voor de rest. Dat filmpje zal ik jullie niet onthouden, want het is erg grappig om mezelf zo te zien. Ik was namelijk nog steeds high van de morfine.

Ik was net te laat terug van de OK om nog warm eten te bestellen. Beetje jammer, maar ik kon nog wel gewoon een broodje bestellen. Zelf kon ik gewoon prima eten, alleen het snijden lukte nog niet echt, dus dat heeft Sebas voor me gedaan.

Van de verpleegster moest ik bellen als ik moest plassen, dus dat deed ik. Ze kwam met een po aanzetten en ik snapte er helemaal niks van. De wc was echt letterlijk mijn deur uit en 1 stap naar rechts? Ik werd uitgelachen en ik kon echt niet lopen. Nou, het zal wel dan. Ik voelde me prima hoor, geen probleem. Maar toen moest ik mezelf optillen in bed om me op die po te laten landen. Jeetje, ik was kapot en helemaal buiten adem. Sebas kon zijn lach ook niet inhouden, want ik moest echt mijn best doen om die po te balanceren, omdat anders het hele zooitje zo in bed belandde. Nou, oké.. Ik was het wel met haar eens dat een tripje naar de wc geen strak plan was geweest.

Later die avond mocht ik op de po-stoel, alweer een stapje verder. Maar jezelf omhoog brengen dat gaat gewoon niet. Je gaat kapot van de pijn als je dat doet. Je kan dus niet gewoon opstaan, zoals je gewend bent. Nee. De verpleegster gaf mij een hele goede tip om eerst op je zij te gaan liggen, vervolgens je benen uit bed laten hangen en je benen gebruiken om jezelf mee omhoog te hijsen en uit bed te krijgen. Ik moest heel voorzichtig doen en eerst even een paar keer op mijn tenen staan, omdat ik anders flauw kon vallen. Geen idee waar ze het over hadden, want ik voelde me uitstekend. Ik deed maar gewoon wat ze zei. Dan is iedereen blij. Nou, op die po-stoel ging dat al een stuk makkelijker en kon ik in- en uit bed ook meteen even oefenen.

Slapen

Rond 22:30 uur ging Sebas naar huis en ging ik slapen. Ik was zo weg kan ik je vertellen. Rond 00:00 uur werd ik wakker, want ik moest plassen! Nou, voor het eerst mocht ik naar de wc lopen met de verpleegster. Dat ging prima. Moest een beetje rekken en strekken, maar ik voelde me net zoals wanneer ik thuis ‘s nachts wakker werd en naar de wc moest. Een beetje slaapdronken.

Daarna verder geslapen tot 3:00 uur, toen weer naar het toilet. De verpleegster had erna het infuus losgekoppeld. Ze zal me wel irritant gevonden hebben dat ik steeds naar de wc moest, haha. Toen ik weer in bed ging liggen zag ik een bloedvlek op mijn laken. Oh god.. Toen ook op mijn shirt en onder mijn shirt zag ik het ook zitten. Nou, zuster weer gebeld. Ze keek ernaar en toen zei ze de woorden “Ik ga er even iemand bij halen”. Oké, dat zijn woorden die je echt angst geven kan ik je vertellen. Gelukkig was er niks aan de hand en zag het er erger uit dan het was. Het verband moest vernieuwd worden. Eigenlijk ging het verband er de volgende dag pas af om 10:30 uur en dan kon ik alles voor het eerst zien. Nu kon dat nu dus al, maar ik wilde het niet. Ik wilde dat samen met Sebas voor het eerst zien. Dus ik heb niet gekeken. Trots dat ik was, haha. Want wat had ik dat graag willen zien!

De volgende dag

Daarna werd ik rond 7:00 uur weer wakker. Geen last en eigenlijk wel goed geslapen. Ontbijtje besteld en een beetje contact gehouden met de buitenwereld, haha. Sebas was er nog niet, dus mocht zelf mijn brood smeren. Dat was lastiger dan ik dacht, maar niet onmogelijk. Ik moest wel even een pauze nemen tussen het smeren.

Het verband eraf

Om 10:30 uur was het zover. Ik was wel heel nerveus. Dit was toch HET moment. Het verband mocht eraf en ik zag het voor het eerst.

Wauw, wauw, wauw! Ik kan niet anders zeggen. Heel emotioneel werd ik ervan. Het zag er prachtig uit en mijn sportbeha van cup C past! Ik draag gewoon een cup C jongens. Het is nog steeds zo onwerkelijk. Er is in totaal dik 1,6 kg afgehaald! Als ik het me goed herinner links 820 en rechts 840 gram. Gewoon 4 volledige cupmaten en dik 1,6 kg is eraf. Echt veel. Het ziet er ook zo mooi uit, wauw. Ze staan rechtop. Mijn lichaam is gewoon langer nu. Is het niet natuurlijk, maar dat lijkt echt zo.

Spijt van gehad? Geen seconde! Er komt uiteraard nog een vervolg hierop met hoe de eerste week is verlopen.

Volg:
Sylvahna Konter-Mulder

Mijn naam is Sylvahna en ik ben de eigenaar van Sylvahna.nl. Joh! Hier blog ik over alles wat mij interesseert en waar ik blij van word. Mocht je meer van mij willen weten of mij wat willen vragen, dan kan je mij altijd mailen.

Find me on: Twitter | Facebook

Delen

5 Reacties

  1. Sarah
    11 september 2018 / 13:01

    Grappig om eens de kant van een patiënt te lezen! Ik werk zelf in het ziekenhuis en veel mensen worden niet lekker/vallen flauw/moeten spugen als ze voor het eerst op de rand van het bed of uit bed komen.. dus daar komt de voorzichtigheid vandaan haha. Fijn dat zoals het klinkt alles wel is meegevallen en je blij bent met het resultaat!

    • Sylvahna Konter-Mulder
      Auteur
      11 september 2018 / 16:26

      Haha, leuk! Ja, ik voelde me prima 🙂

  2. 11 september 2018 / 19:52

    oh wauw wat moet dit geweldig voor je zijn zeg, geniet ervan!

    • Sylvahna Konter-Mulder
      Auteur
      12 september 2018 / 09:23

      Dank je wel! Dat is het ook echt 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.